आत्मदमन....

ओरखडे आणि नाविन्यपूर्णता,
ऊगीचच एकवार हसू लागतात.
वाळू आणि दुरावलेली वस्ती 
अजूनही संधी शोधत असतात.
आपण आपल्या मनाच्या पडद्यावर,
अनेक वर्षे स्मरणातल्या काही व्यथा
रेखाटतो कुचंबत पण हळुवारपणे.
अगदी अस्सल वाटतात ते उसने देखावे.
द्यूताच्या दिवसांच्या निमित्ताने कोणी बघितलं, की त्याचे डोळे आपोआपच उघडलेले असणार.
आता राहून गेलं होतं, कधीकाळी हसल्याबद्दलचं खोटं आणि वांझोटं देवपण.
अगदी अस्सल वाटले ते तसले धुमारे.
पण ते चिकटवले आहेत?
का ती आपल्या मनाच्या वेलीवर,
माखलेली रक्ताची शपथ!
पुन्हा एकदा तेच विखारी सुगंध,
पुढे दामटलेले बिभत्स पाश....
ओसंडून वाहणारे अश्लील शौर्य...
उगाच सरणावरून उठलो असे झाले.
बरी होती मरणानंतरची
भळभळती स्मृती.
खोटा का असेना,
दहशतीतूनच उभारलेला स्मृतिस्तंभ.
कावळा बनून काव्य रचायचं
आणि वखवखत पिंडावर तुटून पडायचं.
चलो,पिछे मुड...
उड उड उड....
ढॅण्टॅढॅण.......

.....रत्नकान्त नाईक.