आग..

शिरशिरणारे हलके अंग
आणिक वरुनी सरी
धुरकट मेघातून चालली
पहा कशी भरभरी.

आला वारा सोसाट्याचा
खोळ कशी सुटली
डोईवरली सुकी लाकडे
त्यामुळेच भिजली.

अनवाणी पायांनी चालत
वाट सरत नाही
घरी लेकरे वाट पाहती
आता थकणे नाही.

काळोख्या क्षितिजावर सूर्य
पलिकडे चालला
न दिसणारा चंद्रही तिजला
तोही परका झाला.

अवचित घडला चमत्कार हा
दिसे खोपटे जवळी
फाटा ठेऊन माय पिलांना
मायेने कवळी...

ऊब घेऊनी अवघी पिल्ले
मायेला भेटावी
ओल्या फाट्यासंगे सांगा
चूल कशी पेटावी?

आग काळजातली धडधडे
कासावीस लेकरे
त्या आगीच्या झळा लागता
आग चुलीत पाझरे..

.....रत्नकान्त नाईक